Vandaag is de laatste dag van ons Afrika project, dus ook een van de laatste update van deze site. We hebben deze laatste week gebruikt om de generator op zijn plek te zetten en om verschillende Nursery school's blij te maken met wat zakken kleding.
De generator hebben we geplaatst op Kairoh Garden (onze Lodge) ze mogen deze voor 1 jaar gebruiken tot we een geschikt doel hebben gevonden voor hem. Veel organisaties hier willen hem namelijk in gebruik nemen, alleen geen van alle hebben de mogelijkheid om de brandstof en het onderhoud te betalen. Vandaar dat we ervoor hebben gekozen hem volgend jaar naar een ander goeddoel te vervoeren zodat we zeker zijn dat hij in goede handen is.

Op de onderstaande foto's kunt u zien hoe we hem hebben vervoert en geplaatst, ook hebben we een foto van de Talingding Nursery school bijgevoegt.

Een deel van de kinderen van een basis school in Kuntaur die we net hebben verrast met een schrift en een potlood.

De volgeladen bus waarmee wij samen met katja en petra van team verzorging en 2 gidsen een 3 daagse trip naar ziekenhuizen in het binnenland hebben gemaakt.

Dit wordt een gemixt verslag van de afgelopen 2 weken. Want het verslag wat we per dag gemaakt hadden is helaas verdwenen door computer problemen maar ik ga het toch nog een keer proberen.

We zijn weer begonnen met uitladen en inladen van de container. Want bij het project van Gert Jan en Stefan hadden ze 10 computers nodig dus zijn we naar de scouting opslagplaats gereden en overnieuw begonnen met uitspitten. Want in het begin stond alles op volgorde maar nu na 5 keer uit en 3 keer spullen weer terug laden is het zoeken zoeken zoeken. Maar gelukkig was er weer hulp van de mensen van de scouting en waren we deze keer vroeg gegaan zodat de container nog niet zo warm was! De tien computers waren snel gevonden, zodat we weer door konden naar de volgende job. De volgende job was deze spullen afleveren bij kairo garden zodat de computer specialisten aan de slag konden met de ubuntu software (afrikaanse imatie windows) zodat de timloto (grote sponsor in lesprogramma's) software geinstaleerd kon worden. Verder hebben wij ons bezig gehouden met het planning te maken voor de tweede ziekenhuis trip naar kuntaur en kaur want de grote spullen zoals bedden en apparaten moeten daar nog heen gebracht worden. Dat werd een middag vol met logistieke verhalen en planningen. Namelijk hoe krijgen we bedden apparaten rolstoelen rollators hartmonitors op de plaats van besteming. De volgende dag zijn we weer vroeg naar de container gegaan om fietsen uit te zoeken en op te halen voor het fietsen project zodat we de fietsen in elkaar konden zetten. Vorig jaar is er aan de scouting waar de container staat een hefbrug en auto gedoneerd zodat er geld verdiend  kan worden. Want scouting in Afrika is eigenlijk een school voor de wat armere kinderen en wordr eigenlijk altijd gefinancieerd door sponsors. maar de hefbrug en de auto hadden allebei wat kleine problemen. De auto een ford sierra had problemen met de brandstofpomp en de brug zakte langzaam naar beneden dus hiervoor moest een oplossing gezocht worden.

De brug was helaas niet zo te repareren dus hebben we een manier bedacht hoe hem toch veilig te gebruiken d.m.v. wat extra veiligsheids maatregelen. Met de Ford was probleem snel gevonden en we hebben in stappen uitgelegd hoe ze hem moeten repareren. Want het probleem in Gambia met de auto's is dat vaak elecktriche componenten stuk gaan en met daar of geen oplossing voor weer of ze omzeilen het probleem, met een draadje  hier en een draadje daar.

Later hebben we samen met de leerlingen en de leraar van de scouting de benzine tank gereinigd en is er een nieuwe benzine pomp aangeschaft zodat de ford weer geld kan gaan verdienen voor de scouting.

De rest van de week hebben we nog 2 dagen besteedt aan het reparen van de geschonken bus omdat die geen remmen meer had. En we het probleem niet zo konden vinden moest alles uit elkaar. Na zoeken zoeken en nog meer zoeken hebben we het uiteindelijk gevonden en was er een remslang die niet meer goed door liep omdat er roest inzat. Dus de slang gedemonteerd en uitgeblazen met een klein banden compressortje en na veel piel werk had de bus weer remdruk. Toen moesten er nieuwe remblokken op wat ook een nieuwe ervaring was om hier onderdelen te kopen. Ik ben met Kawsu (de eigenaar van kairo garden) naar een onderdelen shop gegaan waar ze er in Serekunda erg veel van hebben. Dus welke moet je kiezen? Gelukkig was ik niet alleen en wist kawsu waar ik moest wezen, alleen het probleem hier is dat alles imitaite (rotzooi) uit china is en dat je eigenlijk geen goede onderdelen kan kopen. Maarja je moet roeien met de riemen die je hebt dus hebben we voor 15 euro een set remblokken gekocht en gemonteerd. De bus remt nu gelukkig weer perfect.

Ook zijn we meerdere dagen naar de scouting gegaan om kleding uit te zoeken. Want de andere jongens geven les maar omdat wij van team transport zijn hebben wij ook deze taken op ons gekregen.

Ook is in deze week de alfa aan het gtti geschonken omdat dat een redelijk nieuwe auto is uit 2000 (voor hier is dat helemaal modern) kunnen ze leren werken met de moderne diesel systemen die ook hier in afrika oprukken. Want de gemiddelde auto hier is ongeveer 10 tot 15 jaar oud maar de rijke mensen die vaak een grote villa aan de kust hebben kopen een nieuwe auto geimporteerd uit europa. En ook die auto's gaan ooit een keer stuk, dus is de alfa een mooi leerobject om te testen aan de die nieuwe diesel systemen. Tegelijkertijd leert stefan uit Wellerooi hoe ze moeten werken met een scope zodat ze kunnen meten en diagnose zoeken. Want als er hier een motor kapot is gaat ie gelijk helemaal uit elkaar en zo stellen ze diagnose. (het is dat wel weer fijn dat ze hier per job bereken en niet per uur anders zou je auto laten reparenen een dure grap worden).

De volgnde ben ik met Jan de president van gfa en alhiji een gids en johan onze stage begeleider( stefan was er niet bij want die lag ziek op bed) naar Brikama (ook een kust dorpje vlak bij onze plaats Tanji) gegaan om daar te gaan kijken bij een project wat wij gaan proberen te realizeren.

Eerst zijn we langs een nursery school (basis school) gegaan om daar kleding en voedsel pakketjes uit het leger te brengen voor de kindertjes die geen eten van hun ouders meekrijgen. Ook hadden we 5 zakken met kinderkleding bij ons wat daar uitgedeeld kon worden. En weer gingen we proberen om een paar kinderen op de foto te krijgen  maar als er een schaap over de dam is volgt de rest dus rond de 300 kinderen stonden te dringen om op de foto te mogen. Na weer veel kinder handjes te hebben geschud zijn we verder gereden naar de Bottrop school om daar te kijken naar het solar project wat later in het verslag uitgelegd staat te bekijken.

Hier is het Verslag van onze 3daagse trip naar het binnenland van Gambia.

vandaag is het vroeg dag we vertrekken al om 4.00 richting kuntaur. Daar gaan we de laaste ziekenhuis spullen af leveren dit doen we met de transporter van de kleientrekkens particulier yeam uit amersfoort) en de transit met aanhanger die vorig jaar is gedoneerd. we gaan zo vroeg omdat we niet met veerboot van banjul kunnen want die ligt er uit.we moeten in Soma over de rivier, dat betekent dat we eerst een groot stuk over de zuidbank moeten rijden en daar is de weg heel slecht en zeer veel stof. Het eerste stuk van de reis kan ik nog redelijk tot dat de weg echt slecht wordt en alleen stuiteren en veel stof happen is. Voor dat de eerste problemen komen duurt dan ook niet lang we krijgen met de transit een platte band. Ook ontdekken we doordat de transporten minder remt dat er een remcilinder recht achter lekt. Dat probleem wordt door Arnoud en Peter van midden nederland vakundig verholpen door het flexible gedeeldte van de slang af teklemmen. Ondertussen is de band ook al vervangen en we kunnen weer veder met stof happen. Bij de pond aangekomen is de hij net vol en moeten we even wachten op de volgende. De verkopers daar komen als mieren op zoetigheid op ons af, Gelukkig duurt het niet lang voor dat de pond terug is. De pond op gaat net goed de aanhanger schuurt net over de grond de over tocht duurt maar 5 minuten. Er af is een ander verhaal de aanhanger raakt vol de grond en de trekhaak van de aanhanger breekt af. Dat de trekhaak eraf zou breken was te verwachten want hij was al een keer gebeurt. Daarom hadden we al een reserve bij, maar we hadden geen bouten bij voor die vast te maken. Na dat ik de hele auto en aanhanger had afgezocht of er ergens een bout in zat die gemist kon worden. Uiteindelijk vond ik er een in de aanhanger na die er in gedraaid te hebben konden we veder rijden. Een stukje veder op stond de transporter met het zeil eraf dus die moesten we even op nieuw bepakken en inpakken. 15 kilometer na de overtocht hebben we bij Eddy's hotel in ....... om 11.30 ontbijt gehad. Dat ging er goed in en smaakte ook zeer goed een gebakken of roer ei met stokbrood en wat zoetigeid. Na het ontbijtje ging we veder naar onze eindbestemming in Kuntaur. Om 14.00 kwamen we aan in het ander Cairo Garden in Kuntaur. We werden om 16.00 in het ziekenhuis verwacht met de spullen, dus toen hebben we eerst even wat gedronken en ons opgefrist naar de stoffige toch. Bij het ziekenhuis hebben we toen de spullen afgegeven en er was natuurlijk na de had nog een creimonie zo als dat hier gebruikenlijk is. Een van onze begleiders vroeg toen of we zin hadden om mee te gaan zijn moeder weg te brengen naar zijn familie conpound en een rondleiding te krijgen. Dat heb ik natuurlijk niet afgeslagen het was weer een aparte ervanring om in zo een conpount te komen. Het bestaat uit verschillen de hutten en wat nieuwe gebouwen die op huizen beginnen te lijken. Nog een opmerkelijk gebeuren was dat de mannen aan een kant van conpount slapen en de vrouwen met kinderen aan de ander kant weer. We hebben natuurlijk ook een kopje thee gedronken en gepraat met wat mensen wat hier gebruikenlijk is. Weer terug naar onze verblijfplaats waar het eten al op ons wachten. Na het heerlijke maaltijd heb ik met de ander mensen nog wat gedronken en de dag besproken.

 Dit is een hele rustig dag ik slaap uit en neem om half tien het ontbijtje. We wilden voor de middag nog even naar Stone Cirkel.(een soort van gambiaanse stonehenge) Dat feest ging niet door omdat de bus waarin we reden flink beschadigt was namelijk de complete chassisbalk die de  wielophanging op zijn plaats houd was afgebroken. We hebben het laten maken in een dorpje verder op en hoe dat gebeurt is kom ik later nog op terug. De morgen hebben we toen maar door gebracht met wat toepen. Voor de middag hadden we gisteren al afgesproken om met een bootje te gaan varen op de Gambia Rivier. Het werd 15.30 voor dat we gingen omdat reperatie van de bus wat langer duurden. Het was het wachten we zeer zeker waard. Jammer dat je er niet bij was Gertjan want we kregen deze keer bijna alles te zien wat ons beloofd was. We zagen verschillen de soorten apen waaronder chimpansee's. Ook waren er veel verschillende soorten vogels. Als klapper op de vuurpijl zagen we een nijlpaarden gezinnetje. Ouders met een kleine erbij. Ze maakten er ook een kleine show van met boven water komen weg duiken en ook nog even mond open maken. Nog even terug naar de chimpansee die we gezien hadden want dat was ook zeer mooi. Ze hadden net aan de waterkant eten gekregen dus die maakt er ook een kleine show van door op en neer zwaaien en over in te klimmen er zijn zeker mooie foto's gemaakt daar. Alleen hebben we geen krokodillen gezien dat was wel jammer maar het mag de pret van de trip niet drukken want het was zeer de mooie trip. Weer aangekomen bij onze verblijfplaats even douchen en een lekkere maaltijd op eten.

De derde dag was de terugreis dag maar eerst moesten we de resterende spullen afleveren in Kaur (ook een dorp in het binnen land) Na het uitladen van de ziekenhuis bedden rolaators en andere artikelen moesten alleen nog de donatie papieren getekend worden en na een kleine bedank ceremonie konden we onze weg weer vervolgen naar naar de ferry van Bunjul. Dat kan over 2 kanten de noordbank en de zuidbank normaal ga je over de noordbank omdat daar een nieuwe weg is aangelgd van ongeveer 200 kilometer van bunjul naar kuntaur. Maar op de heenweg moesten we langs de zuidbank omdat de ferry niet voer voor auto's wegens werkzaamheden. De zuidbank is een heel ander verhaal dat is een zeer slechte weg die vernieuwd word en door de werkzaamheden nog slechter is. Dus de heenweg was al een hele slechte en lange en zeer stoffige route. Maar toen we terug reden zou de ferry weer varen voor auto's maar niemand kan het je vertellen of het waar is. Dus hebbenw e de gok genomen en zijn we over de Noordbank gereden. Na 3 uur rijden over een goede weg en weinig politie checkposten kwamen we aan bij de weegbrug waar je een kaartje moet kopen. Wat bleek daar nou HIJ VAARDE NOG STEEDS NIET VOOR AUTO'S. Dus dat betekende dat we 5 van ons achter lieten zodat die hun met de ferry voor wandelaars over konden om hun vliegticket te bevstigen omdat ze terug moesten vliegen en dit de laatste dg was dat ze hun ticket konden bevestigen. Voor ons betekende dat we nu i.p.v. een half uurtje met de boot en een half uurtje rijden thuis zijn dat we nu weer de drie kwart van de weg terug moesten rijden en om daar de ferry te pakken en dan over de slechte zuidbank weer terug moesten oftewel een rit extra van 6 uur. Dus zijn we weer terug gereden naar de ferry over de mooie weg en daarna weer over de slechte weg vol stof en wegwerkers terug gereden uiteindelijk na voor de tweede keer door elkaar geschud te zijn kwamen we s;avonds om tien uur aan in Kairo garden. Toen zijn we maar snel gaan slapen na deze vermoeide maar toch leuke dag.

Na deze trip hebben we 1 dag besttedt aan het maken van de bus en hebben we de transporter ingeladen voor de volgnde trip naar abbane in Senegal waar we het weeknd door zouden brengen met z'n allen.

Want daar moesten 4 fietsen en 10 computers heen. De fietsen gaan gebruikt worden om te verhuren aan toeristen. om geld te generen voor het dorp en de computers gaan dienen als internet cafe maar dan is die gratis voor 2 dagen in de week voor leerlingen voor de lokale school om daar te leren hoe met computers om te gaan. Maar dit  was niet geheel risico vrij!!! Want de computers en de fietsen konden niet de grens over bij de checkpoints want anders moet je gigantisch veel import belasting betalen en word het een onmogelijke zaak!. Maar hiervoor is wel een oplossing voor en dat is illegaal de spullen overbrengen via een klein bootje op de rivier ver weg van de wegen en grensposten. Dus nadat we een klein half uurtje door het bos hadden gereden kwamen we aan bij een heel klein dorpje waar iemand op ons stond te wachten met een bootje en aan de overkant stonden de twee mannen te wachten precies zoals afgsproken. En na wat prijs onderhandelingen met de man met het bootje wou die het wel overbrengen dus hebben we snel uitgeladen en zijn we weer snel vertrokken. Als dank voor de spullen waren we uitgenodigd in de lodge van een broer van de man die wij de fietsen hadden gedoneerd. Dus zijn we weer terug gereden naar de weg die na 3 kilometer jammergenoeg veranderde in een bosroute en zo verder gegaan naar de grens van senegal.  Voor de grens nog geld gewisseld en dat was een rare bezigheid want ze hebben bij ieder persoon een andere wisselkoers. Ik had voor 100 euro 64000 sefa's (senegalese francs) en peter had voor 100 euro 57000 sefa's dus na veel over en weer waren we erruit gekomen dat peter het goede bedrag had en ik teveel dus zijn we maar weg gegaan in stilte. Na de grensovergang die redelijk soepel verliep omdat we behalve een paar weekendtassen verder niks bij ons hadden kwamen we in een stukje niemandland tussen gambia en senegal en daarna de grens voor senegal in. Daar kun je al gelijk zien dat de weg beter is en de gebouwtjes van de dounane zien er ook een stuk luxer uit. En ook erg veel Senegalese Militairen bij de grensovergang maar gelukkig zijn de mensen net zo vriendelijk als in Gambia dus dat scheelde weer. Na de grenspost was het nog ongeveer een half uutje rijden naar Abbane over een goede weg.

Want dat is echt goed te merken dat het land Senegal rijker is. De mensen hebben niet veel meer maar het wegennet is echt goed vergelkeken met gambia! Toen we aankwamen in abbane was het een korte zoektoch voor de gids annex chauffeur om de lodge te vinden maar toen we aankwamen viel de lokatie niks tegen. het was een kleine lodge met traditionele kamers met bedden van stukken foam schuim achtig spul als je er naar kijkt zijn ze ongeveer 30 centimeter hoog maar zodra je errop gaat liggen lig je op het beton daar onder. In deze streek is het gebruikelijk dat je een bed giet van beton. Wat ook iets minder was is dat ze geen stroom hebben en de generator alleen aan gaat als er disco is. Geen stroom betkent geen waterpomp en geen waterpomp betekent geen douche dus moesten we daar zelf water uit de put halen om door te spoelen en te douchen. Dat waren leuke ervaringen. Die middag zijn we naar het strand gegaan om lekker te zwemmen en relaxen. Op een gegeven moment hadden we best een beetje honger en gingen we bij een strandtentje wat te eten bestellen. Dat duurde anderhalf uur!!!! voor een sandwich omdat de strandtenthouders eerst naar de markt moesten om alle spullen te kopen.

 Maar naar anderhalf uur gewacht te hebben smaakte het broodje heerlijk. In abbane is het gedeeltelijk vissers strand en gedeeltelijk schoonstrand voor touristen maar het aantal toeristen is minimaal in het dorpje en in de tijd dat wij er zijn is er bijna geen tourist te bekennen dus hadden we bijna het hele strand voor onszelf. Na het strand zijn we weer terug gegaan naar de lodge en daar even gedoucht (onder de emmer met water uit de put)  Na het douchen hadden ze voor ons een bedank ceremonie met lokale djambe en dansen in petto. Na de ceremonie moesten we ook de dansvloer op en hebben we met z'n allen gedanst en lol gehad. Na het avondeten was het party time alleen de lodge waar wij zaten hadden een feetsje en de buren ook dus de muziek moest door elkaar heen en steeds harder om elkaar te overbruggen. Op een gegeven moment was gebleken dat het feestje van de buurman beter was dus toen is iedereen verhuisd naar de buren. Wij zijn niet meer mee gegaan naar het feest omdat wij dringend slaap nodig hadden wat nog vrij lastig bleek te worden omdat je aan iedere kant van de kamer keiharde muziek had.

De volgnde morgen had iedereen last van z'n rug van het bed maar dat mocht de pret niet drukken en na het ontbijt zijn we weer naar het strand gegaan. In de middag zijn na nog wat projecten te scouten voor volgend jaar weer terug gegaan naar Senegal. Nog iets grappigs. Vanuit het strand in Senegal konden we onze verblijfplaats in senegal zien maar toch omdat je met de groots mogelijke omweg moet is het met grensovergangen 3 uur rijden over slechte wegen. De terugweg ging voorspoedig behalve dat we nog een keer autopech hadden omdat nu de andere schokbreker afgebroken was maar na een korte noodreparatie in het stukje niemandsland (waar de senegalese militairen niet heel blij mee waren) konden we onze weg weer vervolgen terug naar Tanje. Daar aangekomen hebben we wat gepraat en toen naar bed gegaan.

De volgnde morgen zijn we naar brikama gegaan om het waterpomp zonnepaneel project verder te bespreken. Maar nadat we na 2 uur wachten eindelijk de directeur te zien kregen en daarmee naar de waterput liepen waren ze tot onze grote verbazing de pomp aan het dicht metselen. En we kregen een dom antwoord op de vraag waarom ze dat deden want als wij ons project wouden waarmaken daar moet er een pomp in de put komen te hangen die de watertank kan vullen zodat de leerlingen hun tuintjes kunnen water geven. Maar de school wou deze keer slecht meewerken. Het project had moeten gaan draaien op zonne energie panelen die ze gesponsord hadden gekregen uit duitsland dus die zijn we toen toch maar gaan na meten of ze nog werkte. Dat was wel het geval maar toen de container zagen  waar ze in stonden zagen we zeker 2000 schriften gesponsord uit duitsland liggen voor oud vuil. Toen de directeur het zag, zij hij dat het verspilling was en dat ze maar moesten verkopen wat mij helemaal een slecht plan lijkt! Dus na een ochtend vol frustatie vroegen wij de man of hij nog een omvormer had van de zonnepanelen naar netsrtoom omdat als wij het project aan de gang krijgen hebben de leerlingen er profijt van en (niet de directeur) omdat ze dat niet moet zeulen met zware tanks met water. Maar toen we naar de opstelling gingen kijken waar de omvormers tussen hoorde waren ze verdwenen. Gestolen door de man die het spul eerst onderhield. Dat is echt de andere kant van de school directeuren in Afrika ze willen alles maar mee werken hoo maar en als ze er zelf wat aan kunnen verdienen is dat mooi meegenomen   Dat is ook gelijk het moeilijke van dit soort projecten hoe regel je dat de spullen op de goede plaats komen voor wie ze zijn bestemd en niet dat ze verkocht worden of dat de directuer enzo ze gaat gebruiken voor prive.

Na al deze ervaringen met de directeur zijn we lichtelijk geiriteerd vertrokken terug naar kairo Garden om daar het stage plan aan te passen.

Hier is het stage plan dat wij geschreven hebben voor de school in Brikama:

9-3-2008

Stageplan Brikama


Wie

- The A-team (Rutger, Stefan)
- Ondersteuning GFA (Johan?)

- Studenten/Docenten van de school in Brikama.

Wat

Het plan is er om een besprenkelingsinstalatie te bouwen voor de Botrop school in Brikama.
Dit willen we gaan bereiken door gebruik te maken van de bestaande waterput en watertoren.
Via een pomp gaan willen we het water uit de waterput naar de watertoren pompen, deze pomp willen we gaan aandrijven d.m.v. zonne-energie.

De zonne-energie panelen moeten we nog aanbrengen op een ijzere statief of op een dak, hier hebben we dus hulp bij nodig van iemand die kundig is met metaal.
Daarna moeten we de waardes meten van deze panelen en dan alles zo aansluiten dat ze op 220V gaan werken, waarop dus de pomp kan gaan werken.
Er is al een pomp aanwezig alleen deze is te groot voor de waterput, dus moeten we deze knijpen d.mv. weerstanden of deze gaan ruilen voor een kleinere die wel geschikt is.

Waar

Botrop school in Brikama

Plan van aanpak
- Ontbrekende spullen aanschaffen van sponsorgeld

- Statief laten lassen door de studenten voor de panelen op het dak of voor op de grond
- Opzoek naar bedrading/elektrisch matariaal om ze aantesluiten op de pomp
- Panelen doormeten om deze op 220V te laten werken (multimeter nodig)
- Opzoek naar een manier om de bestaande pomp te knijpen of opzoek naar een andere pomp
- Pomp op de goede plaats plaatsen zodat deze geen vuil aanzuigt en aansluiten aan stroom
- Schakelaar plus zekering voor de pomp plaatsen

17-3-2008

Update

Vandaag zijn we voor de 2e keer naar de Botrop school geweest om de zonnepanelen door te meten en nog eens goed te inventariseren.

Zonnecellen

We hebben de volgende gegevens opgehaald:

Output Zonnenpaneel:
17V, 2.8A, 47,6W
Totaal van 6 panelen:
47,6 x 6 = 285W
Input pomp:
Ongeveer 750W

Er zijn dus een aantal accu's nodig om de zonneenergie op te slaan voordat er een pomp in gebruik kan worden genomen.
Deze zijn niet aanwezig op de school, de oude zijn namelijk kapot.
Ook het regelaparaat wat ervoor had moeten zorgen dat de zonnecellen op 220V zouden kunnen gaan werken is niet meer aanwezig.

De put/handpomp

Tot onze verbazing zagen we bij aankomst dat de handpomp weer in werking was en dat ze net de put dicht aan het metselen waren..
Dit maakt het dus onmogelijk om de put verder uit te graven, wat dus betekent dat de aanwezige elektrische pomp niet kunnen plaatsen.
Als we dit namelijk wel doen zal de pomp binnen de kortste keren stuk gaan wegens een te hoge thermische belasting (pomp draait lucht), of wegens het zand wat hij aanzuigt.
Ook heeft het geen zin om een andere pomp aanteschaffen omdat we deze simpelweg niet kunnen plaatsen in een dicht gemetselde put.

Conclusie

Volgens ons kunnen we dit project niet vervolgen op deze manier, de put is rondom dicht gemetselt waardoor we de put niet kunnen verdiepen en we geen enkele pomp kunnen plaatsen.
Ook wordt het lastig om de pomp op zonneenergie te laten draaien, we missen namelijk:
- Accu's
- Omvormer naar 220V

Dit  kan eventueel aangeshaft worden of eventueel nog met een kleine generator optelossen, maar het probleem is dan dat het weer brandstof zal gaan kosten wat ze zich ook niet kunnen (willen) veroorloven.

En omdat de handpomp weer werkt lijkt het ons ook een minder urgent probleem.
Ons advies is dus te stoppen met het project of betere aparatuur en medewerking van de school te eisen.

Na dit project wat nu tijdelijk stopgezet is omdat de put dicht zit en er eerst door het bestuur van go for africa eens goed overlegd moet worden. zijn we begonnen aan ons hoofd project namelijk de aggregaten!

hierover volgende keer meer.

AGREGATEN

Na deze teleurstelling zijn we met ons aggregaten plan begonnen. In de container zijn 4 aggregaten meegenomen en behalve ons aggregaat zijn er nog 3 kleintjes meegekomen die nog aan het lopen gebracht moeten worden. Maar het jammere was dat de slechtste achteraan in de container stond. Dus moest de helft er weer uit (de container laden is een verbeterpuntje voor volgend jaar) Maar deze keer hadden we echt een record gevestigd en hadden we binnen 15 minuten een pad gemaakt om hem erruit te krijgen. Toen we het aggregaat erruit hadden kwamen gelijk de monteurs die bij de scouting werkte. Ze geven daar les in autotechniek houtwerk en metaal bewerking. De monteurs en leerlingen kenden dit type wel en wouden zo graag helpen dat na een uur ze ongemerkt het werk van ons overgenomen hadden

Toen hebben we een plan gemaakt wat ze moesten doen om hem aan de praat kreeg want het aggregaat had al even niet meer gelopen. (een jaar of 20) Dus alles moest even gereinigd worden en nagekeken worden. Toen zijn we naar de winkel gegaan want ze hadden vloeibare pakking nodig, nadat we dit gekocht hebben we besloten om de scouting te sponseren en hun hem laten maken zodat ze geld verdienen. Want ze willen je alleen maar helpen en laten hun eigen werk liggen voor ons maar nu hebben we besloten dat als de leraar ze samen met de leerlingen en ons maakt. Dus zijn we begonnen en hebben we er al 1 aan het lopen gekregen. Het is nu wachten totdat Jan huizinga terug komt zodat we kunnen bespreken waar ze naar toe moeten.

De volgende dag zijn we weer naar de scouting gegaan waar we inmiddels bijna iedereen al kennen en hebben we ons grote aggregaat voor de eerste keer gestart. Gelukkig was dit makkelijker dan de andere want deze starte in een keer. Daarna zijn we verder gegaan met een grote waterpomp  met een benzine motor. Die wou na wat grondig reinigings werk starten en hij werkt perfect!! En toen zijn we gaan helpen met het andere aggregaat dat nog steeds niet wou lopen maar na veel afstel werk en finetuning loopt hij als een zonnetje. En dat voor een aggregaat uit 1953 is dat helemaal niet slecht maar toen kwam het volgende probleem dat hij geen stroom opwekte. Een leerling van deze scouting had vaker aan deze types gewerkt en zij dat waarschijnlijk de secundary spoel kapot was (die bepaald hoeveel weerstand de grote spoel moet maken) en inderdaad na de dynamo uit elkaar gehaald te hebben gehaald bleek de spoel een draad breuk te hebben. Hulde voor deze jongen!!!!!!!!!!! Die middag hebben we de spoel meegenomen en zijn we op zoek gegaan naar een passende draad met de juiste weerstand wat hier moeilijk is maar na 30 keer doorgestuurd te zijn na een ander winkel hebben we hem toch gevonden. Daarna zijn we terug gegaan naar kairo garden om daar de spoel om nieuw op te winden. Alleen kunnen we 3 dagen niks doen omdat alles gesloten is in het paasweekend. Want ook in afrika vieren ze pasen welliswaar wat anders als bij ons!

Die avond nog een gezellig feestje gebouwd met staf van kairo garden en de buren.

Vandaag de 22ste hebben we pasen gevierd met de kinderen en zijn we eieren versierd met de kinderen van het compound maar stiekem waren de volwassenen ook wel geintreseerd in dit voorval dus hebben we met z'n allen eieren versierd en morgen natuurlijk verstoppen en zoeken. 

Hier het eerste bericht van uit Gambia.

We lopen een beetje achter vanwege het drukke schema en omdat we allebei een paar dagen flink ziek zijn geweest. Foto's uploaden lukt vandaag ook niet vanwege de slechte internet verbinding maar we hopen zo spoedig mogelijk foto's en meer verslagen te plaatsen.

Hier in ieder geval het reisverlsag van de eerste 2 dagen. (exuces voor de typ fouten)

Stage in Gambia

Gambia 20-2-08

Vandaag is het dan eindelijk zover. Na bijna een jaar voorbereiden en veel grote veranderingen in het project gaan we toch eindelijk nog naar Gambia. Normaal houd het project in dat we naar Gambia zouden rijden maar wegen terroristische dreigingen is dat niet doorgegaan. Daarom moesten we om 4.00 uur al op schiphol staan om in te checken. Gelukkig was ik deze keer goed op tijd dus ik had nog tijd zat om het vliegtuig te halen. Na nog een kop koffie en voor sommige een ontbijt bij de Burgerking werd tijd om afscheid te nemen van familie en vriendin. Tien minuten later dan geplant om 6.40 uur vertrok het vliegtuig. Eenmaal in lucht kregen we te horen dat we op Malaga nog een tussen stop gingen maken om van personeel te wisselen. Na 2,5 uur vliegen landen we in Malaga om personeel te wisselen en te tanken. Dit zou ongeveer een half uur tot 45 minuten in beslag nemen. Alleen vertrokken we pas weer na 1,5 uur, echte Spanjaarden. Na nog 4 uur vliegen en een leuke film landen we dan eindelijk in Banjul (Gambia). En daar was het lekker 35graden dus dat was best een klap toen we het vliegtuig uitkwamen. Nadat we de bagage van de band hadden gehaald kwamen we er meteen achter hoe het hier in Afrika werkt. Onze bagage werd meteen overgenomen door een paar Afrikanen die voordrongen in de lange rij voor de bagage controlen. Wel lekker makkelijk maar je moet er natuurlijk wel voor betalen. Gelukkig we werden we op het vliegveld opgewacht door Barbara, onze gast vrouw van Kairoh Garden. Zij nam ons mee naar haar busje waar ook weer een hoop Afrikanen stonden om onze bagage aantenemen en op het busje te leggen. En natuurlijk ook weer niet voor niks maar dit zou Barbara regelen, alleen bleven ze maar zeuren om meer geld dus dit was weer een hele bijzonder ontmoeting met de Afrikaanse cultuur. Eenmaal opweg naar Kairoh Garden zie je een wereld die ik nog nooit in het echt had gezien. Het is eigenlijk niet te beschrijven dus maken we maar zoveel mogelijk foto’s. Maar het is heel veel zand met allemaal verschillende soorten huizen en hutjes. Het ene huis is van steen en blijft maar net staan en het volgende (meestal van een buitenlander) is een hele mooie villa. En dan zijn er nog de hutjes van stro beton en heel veel golfplaten. Na ongeveer 30 minuten rijden komen we aan in het dorp Tanji waar we verblijven. Hier kijkt echt iedereen naar je en zegt je gedag vanuit hun stro hutjes, allemaal heel imposant. En dan rijden we Kairoh Garden binnen en dat is echt een oase van rust en verschrikkelijk mooi. Hier krijgen we meteen wat te drinken en Barbara verteld wat over deze plek waar we 7 weken zullen verblijven. Ook krijgen we soort pastijtjes met vis erin, (meatpie of fishpie) en dit zullen we hier nog vaak eten wat helemaal niet erg is. Nadat we de kamers hadden gezien zijn we bij wat Afrikaanse jongens gaan zitten om wat te praten over vooral hoe het hier en in Nederland is. Tegen de tijd het donker was gingen we eten, en daarna kwam er iemand uit het dorp langs met een paar simkaarten waar we om hadden gevraagd. Daarna nog wat kaarten en toen was het tijd om het bed uit te proberen. Wat overigens perfect slaapt als je maar moe genoeg bent.

21-2-08

Het is vandaag de eerste volle dag in Gambia. Gister hadden we al besproken om vandaag eerst wat uitteslapen en na een lekker ontbuit dat uit stokbrood en pastijtjes bestond naar het museum te gaan. Rond 10.30 zijn we met Alalhyji en Tijann (members of the staff) door het dorp naar het museum gelopen, wat ongeveer 45 mintuten lopen was. In het museum, een soort openlucht museum werd ons alles verteld over Gambia en de cultuur. Dit was wel heel makkelijk omdat we nu de gedrag regels een beetje kennen. Op het einde hebben we daar nog wat gedronken met echte Gambiaanse muziek en met wat dans spektakel van Sander, Petra, Stefan en Jan. Na het gedans zijn we met Tijann terug gelopen naar Kairoh Garden om daar te lunche. Alalhyji ging naar de haven om de container te regelen. Terug bij Kairoh Garden waren we allemaal uitgeput. Nu snap je ook waarom het tempo hier zo laag is, want in deze hitte ben je al heel snel moe vooral als je wat doet op het heetst van de dag. Daarom hebben wij het ook rustig aan gedaan. Rond 16.00 uur zijn de andere nog wel even naar het strand gelopen om te kijken hoe de vissers boten binnen kwamen, dit is behoorlijk druk en spectaculair om te zien. en weer telkens word het zelfde verhaaltje (hello how are you, and where you from and welcome the the Gambia)

22-2-08

Morgen komen er 2 teams al binnen en dat word natuurlijk een klein feestje. Wij zijn daarom met een aantal staf leden versieringen gaan maken. En dit gebeurde op de traditionele mannier. Als eerst kwam er een andere jongen uit het dorp met een groot hakmes en een of andere grote ring. Samen met hem gingen we naar een paar palmbomen. Met die ring om zijn middel en het hakmes klom hij even 10 meter omhoog de palmboom in. Hier hakte hij alle palmbladeren uit de boom om vervolgens daar de versiering van te maken. Toen hij weer beneden was vroegen we hem of het niet veel te gevaarlijk is. En daarom krijg je dan te horen dat er wel is iemand naar beneden is gevallen en het niet overleeft heeft, (om je mannelijkheid te tonen klim je dus in hoogste boom) dus het is nog best gevaarlijk om aan de spullen voor de versiering te komen. Weer terug bij Kairoh zijn we de palmbladeren gaan vlechten om zo verschillende poorten te kunnen maken. Deze poorten werden dan ook weer versierd met vel gekleurde bloemen die we bij de buren uit de tuin hadden gehaald.  ik heb nooit geweten dat ik zo creatief was(foto's volgen nog)

23-2-08

Vandaag is het zaterdag er komen vanavond 2 teams binnen. Wij zijn samen met sander petra jan om de teams daar op te wachten. Daarvoor moesten we de rivier over met de pont  en dat was ook een ervaring op zich, om te zien wat mensen allemaal meenemen(denk aan koeien stieren, bankstellen en bedden op de rug, de meest gare auto's ) Omdat we de auto niet meekonden nemen zijn wij net als vele anderen te voet gegaan maar gelukkig was alhaji (onze gids en vice president of go for africa) erbij zodat hij kon regelen dat we niet tussen de menigte hoeften te wachten maar met de auto's de boot op konden. Dat scheelde ons een uur wachten in een wachtruimte die overvol was en niet zo fris ruikt) Na de overtocht van ongeveer 45 minuten met een ex terschelling pont kwamen we weer aan wal. Toen werd het chaos want we moesten  een bushtaxi vervoeren om naar de grens te komen. Dat was ongelofelijk druk en 32 man probeert jou in hun taxi te lokken. We konden weer terugvallen op onze gids en die had een mooie 7 persoons taxi gevonden dus het nieuwe avontuur kon beginnen. Met 100 of harder over de slechte weg vol met stof en zand is de normaalste zaak van de wereld en na uitwijkmanouvre voor een geit kwamen we in de grensplaats maar onze afrikaanse gisden konden geen contact krijgen met de teams dus moesten we in de volle zon 43 graden wachten maar gelukkig waren en genoeg vriendelijke mensen die overal bankjes en stoelen vandaan haalden en toen zaten we daar in de schaduw te wachten tussen alle mensen die je van alles aanbieden van nootjes tot cola tot sommige hun dochter!!! Na een drankje te hebben genomen bij een tentje waar de eigenaar een Gambiaan was die in nederland heeft gewoond was het wachten wachten wachten en nog eens wachten. Gelukkig na anderhalve hete uren zagen we toyota en de range rover in de rij staan en we gingen ze gelijk welkom heten in Gambia ook de transporter en de passat was aangekomen en na een leuk weerzien van mensen die de reis wel gemaakt hebben (patriculieren zonder band met scholen) Wij dachten nu dat het terug in de taxi was maar de auto's moesten eerst langs de douane en dat nam nog drie en een half uur in beslag maar ondertussen konden we de eerste verhalen al horen van de avonturen die deze mensen hadden beleeft. toen de auto's verzekerd waren konden we weer terug rijden naar de boot en dat ging in de taxi van onze nederlands sprekende gambiaanse vriend die zij dat hij airco in de auto had, maar stiekum was het gewoon de ventilator die aan stond. Toen we deze sauna ook weer achter de rug hadden kwamen we aan bij cairo garden,

Hier heb ik een stukje van mijn mede student arnout geplakt omdat hij ons daar heeft aan zien komen: 

 En daar kwamen ze dan met een hoop getoeter, veel lichten en jambe getrommel op de achtergrond kwamen de 4 teams na 7000 km en 3 weken rijden binnen. Was toch wel even slikken voor Katja, Petra, Peter en mij. (red: voors ons ook!!) Na het uitladen van hun spullen en lekker warm eten hebben we nog met een aantal gezellig wat gedronken en gepokerd om daarna rond 1 uur naar bed te gaan.

24-2-08

Vandaag is Stefan jarig dus dit moet zeker gevierd worden. Balla (member of the staff) had al een stoel mooi versierd en de rest is cadeautje’s gaan verzamelen. Om 12.00 uur begon het feest, iedereen zat klaar en Stefan werd erbij gehaald. die gelukkig nog van niks wist  Na wat zingen en de cadeautje’s uitpakken kregen we wat taart en wat te drinken. Daarna kwamen niet geheel onverwachts maar toch als een verrassing kwamen de andere teams binnen waaronder Jan Huizinga de organisator van het project en de Alfa en de rocky en de audi. toen was de reisgroep kompleet. Ook moesten we mee de container regelen omdat de container ondertussen vanuit de haven op een vrachtwagen geladen was maar er was een probleem. De eerste kraan die had geprobeerd om de container van de vrachtwagen te tillen was door zijn hoeven gezakt ( finaal afgeschreven) dus moest er een tweede komen en de mensen van het kraanbedrijf waren bang dat  deze het ook niet zou redden dus moesten wij mee om eventueel spullen uit de container te laden zodat de kraan het wel kon tillen. dus wij weer met z'n allen de bus in en eenmaaal bij de scouting aangekomen (de plaats waar de container komt te staan ) was het wachten op de kraan. Een uur later kwam daar eindelijk de kraan aan AL ROKEND en drie monteurs om hem aan de gang te houden. hij zag er wat oud uit dus heb ik op een gegeven moment toch maar eens gevraagd hoe oud hij was......1953!! Maar volgens de monteurs die eerst nog even een olie en water lekkage moesten reparen ging dat perfect. En het wonder geschiede al krakend zwiepend en piepend ging uiteindelijk de container toch de lucht in. Toen kwam het volgende probleem de vrachtwagen die zijn trailer eronder uit moest rijden wou niet in z'n versnelling en je zag de kraan bestuurder steeds banger worden want of de kraan het gewicht zo lang kon houden was niet bekend. Eind goed al goed stond de container op de grond en hebben we niet hoeven uit te laden!!   

25-2-08

Vandaag is het maandag En gaan we echt beginnen!!!!. Voor ons is het ook het begin van het project. Maar dat betekend wel dat eerst de container uitgepakt moet worden. ’S Ochtens zijn we met zijn allen naar scouting gereden waar de container staat. Deze scouting is alleen niet alleen maar scouting maar is ook een school. En met het uitpakken van de container werden we dan ook geholpen door een heleboel leerlingen. Wel was er een aggregaat zo zwaar dat we n’m met de lier op de Range Rover uit de container moesten trekken namelijk die van ons. (nog bedankt BENSCHOP) Verder was alles er heel snel uitgepakt en gesorteerd.. Na het uitpakken werd er gekeken wat we al mee namen naar een school en wat we daar lieten staan. Die middag zouden we ook nog naar een meisjes school gaan waar ze verzorging, koken en knip les krijgen. Voor deze school hadden we een aantal kinderbedjes meegenomen en oude naai machines. Deze werden dan ook als eerste ingeladen in de auto’s . Ook hadden we 3 kinderfietsjes voor deze school. Katja en Petra van verpleging gingen dinsdag naar het binnenland waar de verschillende ziekenhuizen van nieuwe spullen gingen voorzien. Maar aangezien zei een heleboel (220) dozen hadden, werd de aanhanger, het busje, het dak van het busje en het dak van de aanhanger helemaal vol geladen met spullen voor de ziekenhuizen. Helaas kon de dissel dit niet aan maar op de Gambiaanse stijl werd snel en effectief gerepareerd. ’S Middags gingen we met een aantal naar de meisjes school. Maar omdat het busje helemaal vol zat met dozen was er voor ons geen plek meer. Maar ook dit probleem hebben we op de Gambiaanse mannier opgelost. Peter en Jan zijn namelijk bij Ed en Tineke op de imperiaal gaan zitten en Arnout en ik zijn op de achterbumper van de Range Rover gaan staan ;). Op de meisjes school hebben we 10 kinderbedjes in elkaar gezet en 15 naaimachines gedoneerd. Na nog een aantal worsten broodjes zijn we terug naar Kairoh gegaan om te bespreken wat we de volgende dag allemaal zouden doen. dat werd voor ons 5 uur op staan om naar kaur en Kuntaur te gaan om daar bij 2 verschillende ziekenhuisjes een deel van de spullen af te leveren. Wij gaan daarnaartoe met Katja Petra van verzorging die 2 weken eerder zijn gaaan om voor ons alles te regelen. Die avond verder weinig uitgevoerd en vroeg naar bed gagaan.

26-2-08, 27-02-08, 28-02-08

Hier volgt een samenvatting van onze trip van 3 dagen naar kaur en kuntaur.

We waren om half 5 opgestaan om dat we deze keer met de auto de boot over moesten en als je er dan niet vroeg staat ben je te laat en moet je 3,5 uur wachten minimaal!!! Dus na een kort ontbijt waren we zaten we om 10 over 5 in de auto op weg naar de haven. Na een korte rit van ongeveer een half uurtje kwamen we in de haven aan en werd het al snel duidelijk dat ook al ben je er om half 6 (eerste boot vertrekt om 7 uur) dat je alsnog te laat bent. Uit eindelijk om half 8 konden we de boot (na wat onderhandelingen over de belasting omdat de auto compleet over beladen was wou de man veel geld hebben) op en rond negen uur waren we aan de overkant en kon de reis beginnen. Het werd een lange trip over een gelukkig pas aangelgde weg naar het dorpje Kuntaur, we zagen het landshap snel veranderen in een dor stoffig Gambia. Ondertussen zijn we nog gaan ontbijten bij eddy's hotel ergens in een dorpje onderweg omdat ze daar als enigste voedsel voor westerlingen maken, en je dus daar veilig kan ontbijten zonder ziek te worden. En hoe verder we het land inreden hoe warmer het werd, ook in het busje liep de temperatuur aardig op.Maar een raam open zetten heeft weinig zin want de wint die van het binnenland komt werdmaakte het alleen maar erger. Niet alleen de temperatuur verandere maar ook de compounds waar de lokale bevolking in leeft. (Waar wij verblijven in Tanje bij de kust is het redelijk rijk voor gambiaanse begrippen). De compounds van de familie's zijn het zlefde als we gezien hadden in het museum. Veel golfplaten strodakjes en uit elkaar vallende muurtjes. Maar ook hier weer alleen maar vrolijke mensen.

Ondertussen was het ongeveer 1 uur s'middags en het heetst van de dag, en dat valt tegen!! het was rond de 45 graden in de bus maar iedereen was nog steeds vrolijk!!  Na een korte stop om wat koude drankjes te halen reden we weer verder en gelukkig hadden we niet teveel problemen bij de politieposten omdat onze gids en chaffeur (franco en Bax) een brief hadden geregeld bij de politie chef dat de spullen die wij op en in de auto vervoerden voor het goede doel waren.

Rond half 3 kwamen we aan bij het eerste hospitaal in het stadje kuntaur (die hebben een regio van 140 dorpen onder hun hoede) en werden we vriendelijk ontvangen door de hoofdverpleger en zijn collega's. Na wat gepraat zijn we begonnen met de eerste dozen met medicijnen en spullen uit te laden en het voordeel van afrika is dat bijna iedereen elkaar helpt en zo ook hier kwamen overal mensen om te helpen en waren de dozen zo uitgeladen. Toen hebben we nog even in het ziekenhuis rondgekeken wat echt niet om aan te zien is. Alles is oud verrot of werkt niet meer dus deze mensen hebben onze spullen hard nodig. Maar het ziekenhuis verhaal is eigenlijk niet in woorden te vertellen maar alles staat op film.Het was zeer indrukwekkend om te zien hoe blij de mensen met de spullen waren! en na het tekenen van de donatie lijst door de hoofdverpleger(er zijn geen artsen in deze regio omdat deze niet betaald kunnen worden) zijn we na duizendmaal bedankt te zijn weer vertrokken naar het volgende adres de stad Kuntaur. Een uur later kwamen we aan in kuntaur een echt Gambiaans rivierdorpje waar helemaal iedereen zwaait en alle kinderen je willen aanraken omdat daar heel weinig tubabs ( blanken in lokale taal) komen. Nog even tussendoor wat mij trouwens ook opviel: hoe weinig auto's er reden op de weg en dat je een half uur kan rijden zonder dat je een tegenligger tegenkomt. Maar terug naar Kuntaur, daar zit een tweede kleine vestiging van Kairo Garden en daar gingen we overnachten. We werden onthaald door een de vrolijke staf en na een heerlijke sandwich van Fanta de kokkin zijn we eerst eens wat gaan uitrusten. Onze gids Franco ging nog even naar zijn familie die in daar in de buurt woont maar die hij niet zo vaak ziet omdat het voor de gambianen een dure trip is om te maken. Na een uurtje bijkomen was het tijd voor het avondeten en kregen we WEER RIJST maar deze keer gelukkig met heerlijke sate. En aten we bij de rivier met mooi uitzicht. Die avond vonden we gelijk het nadeel van het binnenland uit namelijk het koelt daar niet af!! het blijft tot laat in de avond boven de 30 graden en boven de 40 overdag. Maar gelukkig waren we zo moe dat na een koud drankje (want aan de andere kant van het dorp gehaald moet worden als je bestelt omdat ze daar de enige koelkast hebben) we onder de douche stapten om af te koelen en al het stof van je af te wassen. En daarna om 10 uur eindelijk moe maar voeldaan te gaan slapen.   

De tweede dag zijn we weer vroeg erruit gegaan (omdat het zo heet was en de moskee en de tractor die vlak naast onze kamer stond gestart werd ook niet meewerken aan je nachtrust) Naa een ontbijt zijn we schriften gaan kopen voor een schooltje in de buurt. Er zaten ongeveer 100 leerlingen op het basis schooltje dus hebben we 100 schriften en 120 potloden gekocht samen met Katje en Petra van wie het plan kwam om hun daarmee te sponsoren. Ze hadden al gezegd dat het een arm schooltje was maar toen we na een kwartiertje rijden aankwamen bleek het nog erger te zijn als we dachten. Omdat ze daar in de buurt hun geld verdienen met landbouw en de meeste gezinnen self supporting zijn is het een geluk als je van je ouders naar school mag. Bij het schooltje wat niet meer is dan wat lege kamers met wat gaten in de muur voor licht en een schoolbord werden we vriendelijk ontvangen en omdat het voor iedereen  een verrasing was dat we kwamen konden de leraren de kinderen niet meer in de klas houden. Iedereen wou ons een handje geven!!! Dus na ongeveer 130 handen te hebben geschud (inclusief leraren en kinderen die wel 2 of 3 keer een handje geven ) nouja eigenlijk is het geen handje schudden het is gewoon aanraken van de blanke mannen en vrouwen helemaal vanuit nederland komen  ;-) Begonnen we met uitdelen van de schriften en potloden bij de hoogste klas, we begonnen achteraan waar de meisjes zitten. Wat in deze cultuur niet gebruikelijk is omdat eigenlijk de mannen eerst komen. En ze werden er allemaal stil van want de meeste van deze kinderen hebben geen schrift en geen pen omdat dat simpelweg teveel geld kost. Toen we naar het volgnde klasje gingen waar veel kinderen op de grond zaten omdat als je geen watertank van je ouders meekrijgt om op te zitten moet je op de grond zitten. Nog meer blije gezichten en iedere keer als de potloden opwaren of de schriften keek de rest van de klas die nog niks hadden zo teleurgesteld totdat er weer een nieuwe stapel uit de tas kwam en er toch mischein wel een voor hun bijzat. Want het was bijna ongelofelijk dat er mensen waren die zomaar een potlood en een schrift kwamen geven en iedere keer als je er weer een weg gaf kwamen er blikken op hun gezicht van "is dit echt voor mij?" Het was een fantastische ervaring om voor een hele school met kinderen zo blij te maken  met zoiets simpels!! Na en tijdens het uitdelen kregen we dansvoorstellingen van de meisjes en bij het weggaan moesten weer alle kinderen je aanraken en bedanken. Kortom dat was echt fantastich om te doen!!!

Daarna zijn we nog even naar het compound van de gids gegaan om daar kennis te maken met zijn familie. En dat was leuk want terwijl we daarna toe reden zagen we veel kinderen die trots met hun potlood en schrift thuiskwamen en het gelijk aan hun ouders gingen laten zien. Na het familiebezoek zijn we doorgereden naar het ziekenhuis in kuntaur om de tweede lading materiaal te droppen. Na het uitladen stond er een tafel klaar met alle mooiste stoelen van het ziekenhuis en was het halve dorp opgetrommeld om een bedank ceremonie te houden voor katje en petra (en een klein beetje voor ons). Dus in de hete middag hebben we 2 uur naar de imman de dorpsoudste en naar de hoofdpolitiechef en naar de dorpsoudste vrouw geluisterd die via de tolk ons een keer of 100 bedankt hebben. En daarnaa mocht iedereen die wat wou zeggen wat zeggen dus volgde er nog een bedank ronde van de lokalen. En na het tekenen van de donatie papieren konden we gelukkig weer de bus in. Want het water hadden we in de bus laten liggen omdat we dachten zo weer terug te zijn, maar de gids had dus een bedank ceremonie geregeld om aandacht te krijgen via de krant voor dit project. Na nog wat familie bezoek zijn we terug naar kairo garden en die avond nog een noodreparatie aan de bus gedaan om hij weer diesel lekte dan hij verbruitk. Gelukkig kon het problee snel opgelost worden en daarna zijn we gaan slapen. De volgnde dag hadden we om 8 uur ontbijt en had de kokkin nog wat heerlijke sandwiches gemaakt voor on the road. De terug reis verliep afgezien van wat lastige politieposten en een wachtijd van 3 uur (daar heb ik nog wat handel bedreven namelijk vier pennen geruild tegen 2 zakjes noten die normaal 5 pennen waard zijn dus dat was weer een goede deal) bij de pont perfect en om 6 uur savonds waren we weer thuis nouja in kairo garden in tanje dan.

Ik wou hierbij Katja en Petra bedanken voor deze ervaring omdat dit wel een van de mooiste dingen is die je kan doen!!!

Dit is nog niet helemaal up to date maar omdat ik net 2 dagen ziek ben geweest en daarvoor geen tijd had om verslag te typen maar er gaat meer volgen!!!